Hindistan'da bir sucu, boynuna astığı uzun bir sopanın uçlarına taktığı iki
büyük kovayla su taşırmış. Kovalardan biri çatlakmış. Sağlam olan kova her
seferinde ırmaktan patronun evine ulaşan uzun yolu dolu olarak tamamlarken,
çatlak kova içine konan suyun sadece yarısını eve ulaştırabilirmiş. Bu durum
iki yıl boyunca her gün böyle devam etmiş. Sucu her seferinde patronunun
evine sadece 1,5 kova su götürebilirmiş. Sağlam kova başarısından gurur
duyarken, zavallı
çatlak kova görevinin sadece yarısını yerine getiriyor olmaktan dolayı utanç
duyuyormuş. İki yılın sonunda bir gün çatlak kova ırmağın kıyısında sucuya
seslenmiş. "Kendimden utanıyorum ve senden özür dilemek istiyorum."
"Neden?..."
diye sormuş sucu. "Niye utanç duyuyorsun?..." Kova cevap vermiş. "Çünkü iki
yıldır çatlağımdan su sızdığı için tasıma görevimin sadece yarısını
yerine getirebiliyorum. Benim kusurumdan dolayı sen bu kadar çalışmana
rağmen, emeklerinin tam karşılığını alamıyorsun." Sucu söyle demiş.
"Patronun evine dönerken yolun kenarındaki çiçekleri fark etmeni istiyorum."
Gerçekten de
tepeyi tırmanırken çatlak kova patikanın bir yanandaki yabani çiçekleri ısıtan
güneşi görmüş. Fakat yolun sonunda yine suyunun yarısını kaybettiği için
kendini kötü hissetmiş ve yine sucudan özür dilemiş. Sucu kovaya sormuş.
"Yolun sadece senin tarafında çiçekler olduğunu ve diğer kovanın tarafında hiç
çiçek olmadığını
fark ettin mi?... Bunun sebebi benim senin kusurunu bilmem ve ondan
ararlanmamdır. Yolun senin tarafına çiçek tohumları ektim ve her gün
biz ırmaktan dönerken sen onları suladın. İki yıldır ben bu güzel çiçekleri
toplayıp onlarla patronumun sofrasını süsleyebildim. Sen böyle olmasaydın, o
evinde bu güzellikleri yaşayamayacaktı." Hepimizin kendimize özgü kusurları
vardır.
Hepimiz aslında çatlak kovalarız. Büyük planda hiçbir şey ziyan edilmez.
Kusurlarınızdan korkmayın. Onları sahiplenin. Kusurlarınızda gerçek
gücünüzü bulduğunuzu bilirseniz eğer, siz de güzelliklere sebep olabilirsiniz.
"İnsanlarla birlikte büyüseler bile, kurdun eniği yine kurt olur." Sadi Sirazi
